Festina Lente: Yavaşça Acele Etmek

Hayat bana uzun zamandır tek bir şeyi öğretiyor:

Her şeyin bir zamanı var.

Ama o zamanı zorlamak, hızlandırmaya çalışmak, çoğu zaman iyileştirmiyor; tam tersine yaralıyor.


Latince bir söz var: Festina Lente.

Yani “Yavaşça acele et.”


İlk duyduğumda bana çelişkili gelmişti.

Nasıl hem yavaş hem acele olunabilir ki?

Ama yaşadıkça anladım… Aslında bu söz hayatın en dengeli hâlini anlatıyor.


Acele ettiğim dönemlerde kendimi kaçırdım.

Daha çabuk iyileşeyim, daha çabuk toparlanayım, daha çabuk güçlü olayım diye diye içimden geçenleri bastırdım.

Yavaşladığımda ise suçluluk duydum.

Sanki durmak zayıflıktı, sanki beklemek geride kalmaktı.


Oysa yavaşlamak vazgeçmek değilmiş.


Festina Lente’nin sembolü boşa değil:

Bir tavşan ve bir salyangoz.

Hızla sabrın, cesaretle temkinin aynı bedende buluşması.


Hayat bana şunu öğretti:

İlerlemek illa koşmak demek değil.

Bazen durarak da yol alırsın.

Bazen nefes alarak, bazen sadece ayakta kalarak…


Bugün artık şunu biliyorum:

Ben acele etmiyorum ama niyetsiz de değilim.

Kendimi zorlamadan, içime kulak vererek, sindire sindire ilerliyorum.


Festina Lente benim için artık bir motto:

✨ Hız değil denge

✨ Güç değil sürdürülebilirlik

✨ Başarmak değil, iyileşerek yol almak


Belki de en büyük olgunluk,

Ne zaman hızlanacağını

Ne zaman duracağını

Ve ne zaman sadece bekleyeceğini bilmektir.


Ben artık yavaşça acele ediyorum.

Kendime rağmen değil, kendimle birlikte. 


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Sessiz Rotam

  Her yol bir hikaye taşır. Kimi şehirlerden, kimi kişisellerden, kimi sessizliklerden geçer. Bu sayfa, o yolların sessiz tanımı. Doğanın kokusu, kalabalıkların uğultusu, bir kahvenin buharı, bir iş gününün ağırlığı… Hepsi burada bir iz bırakır. İsimsizim. Ama rotam var. Bu da benim Sessiz Rotam.
Devamı

Zekâsıyla Yalnız Kalan Bir Mühendis

  Bir İş Hikâyesi: Zekâsıyla Yalnız Kalan Bir Mühendis İK uzmanı olarak çalıştığım yıllarda tanıdığım insanlar arasında, bazıları zihnimde iz bırakır. Bugün bahsedeceğim kişi de onlardan biri. Onunla ilk tanıştığımda, tekstil sektöründe çalışan bir mühendisti. Ama sıradan bir mühendis değil… Ortalamanın çok üzerinde bir zekâya, hızlı kavrama yeteneğine ve çözüm üretme becerisine sahipti. Çoğu kişinin saatlerce uğraştığı şeyleri o dakikalar içinde çözerdi. Aslında bu özellikler bir insanın işini kolaylaştırması gerekir, değil mi? Ama onun hikâyesinde durum tam tersi oldu. Aile şirketinde çalışıyordu. Ve bu, dışarıdan bakıldığında “rahat” gibi görünse de içeride bambaşka bir yük bindiriyordu onun omuzlarına. Herkesin beklentisi ondan yüksekti. “O yapar”, “O çözer”, “O halleder” cümleleri onun için günlük normal cümlelerdi. Yüksek potansiyeli, yüksek beklentiyi beraberinde getirmişti. Ben ise o dönemde İnsan Kaynakları uzmanıydım. Aslında çalışanı korumak, desteklemek, işin...
Devamı

Film Önerisi: Başka Yolu Yok (No Other Choice)

  İşsizliğin ve yeniden başlama mücadelesinin en gerçekçi aynası İnsan kaynakları uzmanı olmama rağmen, sürecin diğer tarafına geçtiğimde yani işsiz kaldığım dönemde, iş aramanın sadece bir “başvuru süreci” değil; zihinsel, duygusal ve toplumsal bir sınav olduğunu daha derinden anladım. Ve bu gerçeği bana en açık haliyle hissettiren filmlerden biri Başka Yolu Yok oldu. Film, yıllarını bir şirkete vermiş Man-soo’nun, aniden işten çıkarılmasıyla başlayan belirsizlik dolu yolculuğunu anlatıyor. İş kaybının ardından gelen reddedilme korkusu, geçim kaygısı, toplumsal baskı, rekabet, içe kapanma ve bazen nefesin kesildiği o ağır bekleyiş, filmde hiçbir filtre olmadan karşımıza çıkıyor. İK perspektifinden film bize şunu gösteriyor: Bir çalışan ya da aday bazen yetkinliklerinden değil, hayatın beklenmedik dalgalarından dolayı zorlanır. İşsizlik anı, insanın karakterini en net ortaya çıkaran dönemdir: Direnç, azim, uyum, yeniden deneme cesareti… Bunlar CV’lerde yazmaz ama gerçek yetkinlikle...
Devamı